Durian

Durian to owoc, który zazwyczaj ma lekko owalny kształt, około stopy szerokości i pokryty jest imponującymi kolcami. Owoc może ważyć od dwóch do siedmiu funtów, co jest wystarczająco ciężkie, że trzymając go za ciało owocu zamiast za łodygę, może potencjalnie przebić skórę. Jego inneworldowy wygląd zostaje jednak przyćmiony przez inną z jego cech – zapach. Duriany mają silny, nieprzyjemny zapach, który przenika przez zewnętrzną skórkę i utrzymuje się długo po tym, jak owoc zostanie usunięty.

Mimo zapachu, durian jest niezwykle zdrowy, nawet bardziej niż wiele innych owoców. Naturalnie bogaty w żelazo, witaminę C i potas, durian poprawia siłę mięśni, zdrowie skóry, a nawet obniża ciśnienie krwi. Ponadto, mały durian zawiera 23 g błonnika pokarmowego, co stanowi prawie całe dzienne zapotrzebowanie na składniki odżywcze.

Owoc zmienia się znacznie w bardzo krótkim okresie czasu. Kiedy jest zbierany wcześnie, jest prawie traktowany jako warzywo, ponieważ miąższ jest twardy, łatwy do obróbki i gorzki, zamiast słodki. Osoby, które lubią jeść duriana, zazwyczaj wolą, aby owoc był przejrzały, kiedy cytrusowe i słodkie smaki są dużo bardziej wyraźne. Chociaż owoc staje się wtedy bardziej bałaganiarski, z konsystencją porównywalną z kwaśną śmietaną. Tradycyjnie duriany spożywa się po tym, jak same spadną na ziemię, jednak farmy durianów często zbierają owoce wcześniej, aby wysłać je za granicę.

Istnieje więcej niż jeden rodzaj

Istnieje około 30 różnych odmian duriana. Owoc pochodzi z Malezji, Indonezji i Borneo, jednak obecnie duriany uprawiane są także w Sri Lance, południowych Indiach, Kambodży, Wietnamie, Tajlandii i na południowej chińskiej wyspie Hainan. Tajlandia jest w rzeczywistości największym eksporterem tego owocu i domem dla wielu farm durianów, które produkują więcej odmian niż pierwotne miejsca pochodzenia.

Trudno jest opisać smak i zapach

Opisanie smaku i zapachu duriana w sposób pomocny dla kogoś, kto nigdy nie doświadczył jego unikalnego smaku i zapachu, jest trudne. W 1856 roku Alfred Russel Wallace wysłał list do Sir Williama Jacksona Hookera, opisując owoc jako: "Bogaty budyń o wyraźnym smaku migdałów daje najlepszy ogólny obraz, ale czasami pojawiają się nuty smaku, które przypominają ser kremowy, sos cebulowy, wino sherry i inne niepasujące dania". Anthony Bourdain, który naprawdę lubi jeść ten śmierdzący owoc, kolorowo opisuje konsekwencje jego jedzenia: "Twoje oddechy będą pachniały tak, jakbyś całował swoją martwą babcię".