Upasampada

Upasampada (w języku pali) dosłownie oznacza „zbliżenie się do tradycji ascetycznej”. W bardziej powszechnym użyciu odnosi się konkretnie do obrzędu i rytuału zatwierdzenia ascetycznego (święceń), poprzez który kandydat, jeśli zostanie uznany za odpowiedniego, wstępuje do wspólnoty jako upasampadan (wyświęcony) i uzyskuje prawo do prowadzenia życia ascetycznego.

Zgodnie z buddyjskimi zasadami monastycznymi (Vinaya), osoba musi mieć 20 lat, aby zostać mnichem lub mniszką. Osoba poniżej 20 roku życia nie może przyjąć upasampady (tj. zostać mnichem (bhikkhu) lub mniszką (bhikkhuni)), ale może zostać nowicjuszem (mężczyzna: samanera, kobieta: samaneri). Po roku lub po ukończeniu 20 lat nowicjusz będzie rozpatrywany do przyjęcia upasampady.

Tradycyjnie rytuał upasampady przeprowadzany jest w wyraźnie wyznaczonym i poświęconym obszarze zwanym sima (sima malaka) i musi w nim uczestniczyć określona liczba mnichów: „dziesięciu lub nawet pięciu w bardziej odległych rejonach”.

Zwyczaje dotyczące upasampady różnią się w zależności od tradycji regionalnych. W tradycji theravady mnisi i mniszki zazwyczaj przyjmują wyższe święcenia tak szybko, jak tylko stają się do tego uprawnieni. W Azji Wschodniej natomiast częściej zdarza się, że mnisi i mniszki odkładają lub całkowicie unikają święceń upasampady, pozostając nowicjuszami (samanera) przez większość lub całe swoje życie monastyczne. Ta różnica może wynikać z historycznego braku świątyń w Azji Wschodniej, które były w stanie zapewnić wyższe święcenia zgodnie z zasadami Vinayi.